Miętus

Miętus to jedyny słodkowodny przedstawiciel dorszowatych, ma wydłużone, na przekroju walcowate ciało, marmurkowe, oliwkowo-brązowe ubarwienie, pojedynczy wąsik na brodzie oraz długą płetwę grzbietową i odbytową. Sylwetką bywa mylony z węgorzem lub sumem, ale miętus jest znacznie mniejszy, ma marmurkowy deseń i pojedynczy podbródkowy wąs zamiast kilku.

Bywa mylony z: Sum, Węgorz.

Okres ochronny dotyczy rzek. Wartości ogólne: okręgi PZW i łowiska komercyjne mogą stosować inne wymiary i okresy ochronne.

Porównaj z innymi gatunkami: pełna tabela wymiarów i okresów ochronnych.

Wymaga chłodnej, czystej i dobrze natlenionej wody. Zasiedla rzeki nizinne i podgórskie oraz głębokie, zimne jeziora. Za dnia kryje się pod kamieniami, korzeniami i w norach, aktywny jest przy dnie po zmroku. Szukaj go na twardym, kamienistym lub żwirowym dnie, przy krawędziach nurtu i głębiach.

Bierze przy dnie na przynęty naturalne pochodzenia zwierzęcego: pęczek rosówek, drobnego żywca, martwą rybkę i kawałki ryby. Sporadycznie reaguje na wolno prowadzone gumy w spinningu zimowym. Zapachowa, mięsna przynęta działa najlepiej w ciemności.

Łowi się go z gruntu po zmroku, zwłaszcza zimą: wędka gruntowa, żyłka 0,25–0,30 mm, przypon 0,22–0,25 mm i mocny hak nr 4–8 z pęczkiem rosówek. Ciężarek trzyma przynętę przy dnie w nurcie, a czuły sygnalizator lub napięta żyłka zdradzają branie. Sprawdza się też wolne jigowanie przy dnie zimą. Ryba żeruje aktywnie tam, gdzie inne gatunki zwalniają, dlatego mroźne noce są najlepsze.

Miętus jest wyjątkowy, najaktywniej żeruje i odbywa tarło w środku zimy, często pod lodem, gdy pozostałe ryby są ospałe. Latem, w ciepłej wodzie, praktycznie zapada w odrętwienie i nie bierze. Najlepsze brania to zimowe, mroźne noce; w okresie tarła obowiązuje ochrona (dotyczy rzek).

Miętus jest ceniony w kuchni, mięso jest białe, delikatne i pozbawione drobnych ości, a wątroba uchodzi za prawdziwy przysmak. Świetnie wychodzi w zupach, smażony i pieczony, a jego łagodny smak przypomina inne dorszowate. To jedna z najsmaczniejszych ryb naszych wód zimą.

To relikt epoki lodowcowej i jedyny dorszowaty żyjący w polskich wodach słodkich, dlatego jego biologia jest odwrócona względem innych ryb, kocha zimno. Jest wskaźnikiem czystej, natlenionej wody i w wielu regionach stał się rzadki. Rekordowe sztuki przekraczają kilka kilogramów.