Sum

Suma nie sposób z niczym pomylić: ma ogromną, szeroką głowę, wielką paszczę, sześć wąsów (dwa długie na górnej szczęce, cztery krótsze na dolnej), gładką, bezłuską skórę i bardzo długą płetwę odbytową ciągnącą się aż do ogona. Ubarwienie jest ciemne, marmurkowe. Rozmiarem i sylwetką dorosły sum jest absolutnie wyjątkowy wśród naszych ryb.

Wartości ogólne — okręgi PZW i łowiska komercyjne mogą stosować inne wymiary i okresy ochronne.

Trzyma się głębokich, spokojnych miejsc: dołów rzecznych, zatopionych drzew, podmytych brzegów, filarów i głębi jeziorowych. Występuje w dużych i średnich rzekach, zbiornikach zaporowych oraz cieplejszych jeziorach. Za dnia stoi w kryjówce, nocą wychodzi na żer na płytsze stoły i tarasy, dlatego dołów szukaj echosondą, a stanowisk żerowych — na krawędziach.

Na duże sumy stosuje się żywca i duże kęsy naturalne: kawałki ryby, pęczki rosówek, wątrobę, a także żywca typu leszcz czy karp. W spinningu i castingu działają duże gumy, głębokie woblery i jigi. Klasyką łowienia nocą jest podawanie przynęty z dna oraz metoda z kulą sumową i sygnalizacją dźwiękiem.

To ryba mocnego sprzętu: wędka o wyrzutce 100–300 g, mocna plecionka 0,40–0,60 mm, przypon plecionkowy lub fluorocarbon 0,80–1,00 mm i solidne haki nr 4/0–8/0. Popularne metody to grunt na żywca lub pęk rosówek, spinning ciężkimi gumami oraz metoda podciągowa (klopdziąg/„clonk") z łodzi. Hol suma bywa długi i siłowy, więc kołowrotek musi mieć wydajny hamulec, a lądowanie dużej ryby najlepiej planować z podbierakiem lub chwytem za żuchwę w rękawicy.

Sum najlepiej żeruje w ciepłej wodzie — od późnej wiosny po wczesną jesień, ze szczytem w upalne lato. Tarło odbywa późną wiosną i wczesnym latem przy wysokiej temperaturze wody, po czym samiec pilnuje gniazda; wtedy trwa okres ochronny. Najlepsze brania przypadają nocą oraz w parne, burzowe dni, gdy ciśnienie spada.

Mięso suma jest tłuste, białe, praktycznie pozbawione ości i bardzo smaczne — z małych i średnich sztuk. Duże okazy bywają zbyt tłuste i mogą kumulować zanieczyszczenia, dlatego lepiej je wypuszczać, a do kuchni brać ryby kilku- do kilkunastokilogramowe. Świetnie smakuje wędzony, pieczony i smażony.

To największa ryba słodkowodna Europy — w Polsce łowiono okazy ponad dwumetrowe i ważące grubo ponad 50 kg. Jako drapieżnik szczytowy reguluje populacje ryb i sprząta padlinę. Wbrew legendom o „ludojadzie" nie stanowi zagrożenia dla ludzi, choć jego apetyt i siła robią ogromne wrażenie.