Węgorz

Węgorza rozpoznasz natychmiast po wężowatym, wydłużonym ciele pokrytym śluzem, drobnej łusce ukrytej w skórze i ciągłej płetwie obejmującej grzbiet, ogon i część brzuszną. Ubarwienie zmienia się od ciemnego grzbietu po żółtawy lub srebrzysty brzuch, zależnie od fazy życia. Sylwetką bywa kojarzony z piskorzem, ale piskorz jest znacznie mniejszy, ma wąsiki i jest gatunkiem chronionym.

Bywa mylony z: Piskorz.

Wartości ogólne — okręgi PZW i łowiska komercyjne mogą stosować inne wymiary i okresy ochronne.

Występuje w jeziorach, rzekach, kanałach i starorzeczach, głównie w niżej położonych wodach mających łączność z morzem. Za dnia zakopuje się w mule lub kryje pod korzeniami i kamieniami, nocą wychodzi na żer. Szukaj go przy dnie, w pobliżu kryjówek, zatopionych przeszkód i mulistych zatok.

Węgorz żeruje przy dnie i chętnie bierze na rosówki (pęczek dendroben), drobnego żywca i martwą rybkę, a także na kawałki ryby. Rzadziej reaguje na przynęty roślinne. Zanęta o intensywnym, mięsnym zapachu (rozdrobniona ryba, robaki) pomaga ściągnąć go w łowisko po zmroku.

Łowi się go głównie z gruntu, po zmroku: wędka gruntowa lub feederowa, żyłka 0,25–0,30 mm, przypon 0,25 mm i mocny hak nr 4–8, bo węgorz mocno się broni i wkręci. Warto stosować samozacinający zestaw z ciężarkiem i czuły sygnalizator, a przy dnie mulistym — podnieść przynętę na antenkę. Po zacięciu trzeba działać zdecydowanie, żeby ryba nie wkręciła się w przeszkody. Śliski i silny, wymaga chwytu przez szmatkę.

Najlepiej bierze ciepłymi, ciemnymi nocami od późnej wiosny do wczesnej jesieni; szczyt żerowania przypada na parne noce i okres przed burzą. Za dnia jest praktycznie nieaktywny. Dojrzałe „srebrzaki" jesienią ruszają w spływ ku morzu — na tarło płyną aż do Morza Sargassowego. Obowiązuje okres ochronny zimą.

Węgorz to rarytas kulinarny — mięso jest bardzo tłuste, delikatne i aromatyczne, wybitnie smakuje wędzone. Ma niewiele ości. Trzeba jednak pamiętać, że gatunek jest zagrożony i objęty ochroną ze względu na dramatyczny spadek liczebności, dlatego do zabrania kwalifikują się jedynie sztuki wymiarowe poza okresem ochronnym, a wielu wędkarzy z rozwagą wypuszcza złowione węgorze.

To ryba wędrowna o jednym z najbardziej niezwykłych cykli życia — rodzi się w Morzu Sargassowym, larwy dryfują z prądami do Europy, a dorosłe wracają na tarło do oceanu. Populacja europejskiego węgorza drastycznie spadła, dlatego jest objęty ochroną i programami odbudowy. Potrafi pokonywać wilgotne łąki poza wodą, przemieszczając się między zbiornikami.