Amur

Amur ma wydłużone, wałeczkowate ciało, dużą, twardą łuskę z ciemnym obrzeżeniem, szeroką głowę bez wąsików i lekko dolny otwór gębowy. Ubarwienie jest srebrzysto-oliwkowe. Sylwetką bywa mylony z kleniem lub jaziem, ale amur jest znacznie większy i masywniejszy, a jego pysk nie ma wąsów i jest przystosowany do skubania roślin.

Bywa mylony z: Kleń, Jaź.

Wartości ogólne — okręgi PZW i łowiska komercyjne mogą stosować inne wymiary i okresy ochronne.

To roślinożerca, więc trzyma się miejsc zarośniętych: pasów trzcin, kożuchów roślin pływających, płycizn z bogatą roślinnością. Zasiedla łowiska komercyjne, jeziora, glinanki i zbiorniki zaporowe, do których był wpuszczany dla ograniczenia zarastania. W upalne dni żeruje przy powierzchni, gdzie widać go grzejącego się i skubiącego rośliny.

Naturalną przynętą numer jeden są części roślin: liście, trzcina, młode pędy, a także ogórek, kukurydza i pellet. Skutecznie działa też podanie zielonej przynęty przy powierzchni oraz kanapki z kukurydzy i sztucznej pływającej kukurydzy. Zanęta powinna być roślinna, by nie ściągać wyłącznie karpi.

Amur to bardzo silny przeciwnik, więc potrzeba mocnego sprzętu jak na karpia: wędka 2,75–3,5 lb, żyłka lub plecionka 0,30–0,35 mm, zestaw włosowy lub metoda pod spławik przy powierzchni na kawałek trzciny czy kukurydzę. Kluczowe jest podanie przynęty tam, gdzie ryba żeruje — często tuż pod powierzchnią przy roślinach. Po zacięciu robi długie, potężne ucieczki, dlatego przyda się mocny hamulec i duży podbierak. Warto łowić delikatnie i z wyczuciem, bo amur jest bardzo płochliwy.

Najlepiej bierze w pełni lata, przy wysokiej temperaturze wody — im cieplej, tym aktywniej żeruje. Wiosną i jesienią brania są słabsze, a zimą praktycznie ustają. W naszych wodach zwykle nie odbywa naturalnego tarła i utrzymywany jest zarybieniami. Latem szukaj go rankiem i w słoneczne popołudnia przy powierzchni.

Mięso amura jest białe, delikatne i smaczne, o zwartej strukturze, choć zawiera drobne ości. Dobrze wychodzi pieczone, smażone i wędzone. Ze względu na wartość gatunku dla utrzymania czystości zbiorników i wolny przyrost w naszym klimacie wielu wędkarzy traktuje go trofeowo i wypuszcza.

To gatunek obcy, sprowadzony z dorzecza Amuru w Azji, wpuszczany celowo do zwalczania nadmiernego zarastania zbiorników — potrafi zjeść dziennie masę roślin porównywalną z własną masą ciała. W polskim klimacie zwykle się nie rozmnaża, więc nie jest uznawany za typowo inwazyjny. Dorasta do kilkudziesięciu kilogramów i bywa jednym z najsilniejszych przeciwników na łowisku.