Amur

Amur ma wydłużone, wałeczkowate ciało, dużą, twardą łuskę z ciemnym obrzeżeniem, szeroką głowę bez wąsików i lekko dolny otwór gębowy. Ubarwienie jest srebrzysto-oliwkowe. Sylwetką bywa mylony z kleniem lub jaziem, ale amur jest znacznie większy i masywniejszy, a jego pysk nie ma wąsów i jest przystosowany do skubania roślin.

Bywa mylony z: Jaź, Kleń.

Wartości ogólne: okręgi PZW i łowiska komercyjne mogą stosować inne wymiary i okresy ochronne.

Porównaj z innymi gatunkami: pełna tabela wymiarów i okresów ochronnych.

To roślinożerca, więc trzyma się miejsc zarośniętych: pasów trzcin, kożuchów roślin pływających, płycizn z bogatą roślinnością. Zasiedla łowiska komercyjne, jeziora, glinanki i zbiorniki zaporowe, do których był wpuszczany dla ograniczenia zarastania. W upalne dni żeruje przy powierzchni, gdzie widać go grzejącego się i skubiącego rośliny.

Naturalną przynętą numer jeden są części roślin: liście, trzcina, młode pędy, a także ogórek, kukurydza i pellet. Skutecznie działa też podanie zielonej przynęty przy powierzchni oraz kanapki z kukurydzy i sztucznej pływającej kukurydzy. Zanęta powinna być roślinna, by nie ściągać wyłącznie karpi.

Amur to bardzo silny przeciwnik, więc potrzeba mocnego sprzętu jak na karpia: wędka 2,75–3,5 lb, żyłka lub plecionka 0,30–0,35 mm, zestaw włosowy lub metoda pod spławik przy powierzchni na kawałek trzciny czy kukurydzę. Kluczowe jest podanie przynęty tam, gdzie ryba żeruje, często tuż pod powierzchnią przy roślinach. Po zacięciu robi długie, potężne ucieczki, dlatego przyda się mocny hamulec i duży podbierak. Warto łowić delikatnie i z wyczuciem, bo amur jest bardzo płochliwy.

Najlepiej bierze w pełni lata, przy wysokiej temperaturze wody, im cieplej, tym aktywniej żeruje. Wiosną i jesienią brania są słabsze, a zimą praktycznie ustają. W naszych wodach zwykle nie odbywa naturalnego tarła i utrzymywany jest zarybieniami. Latem szukaj go rankiem i w słoneczne popołudnia przy powierzchni.

Mięso amura jest białe, delikatne i smaczne, o zwartej strukturze, choć zawiera drobne ości. Dobrze wychodzi pieczone, smażone i wędzone. Ze względu na wartość gatunku dla utrzymania czystości zbiorników i wolny przyrost w naszym klimacie wielu wędkarzy traktuje go trofeowo i wypuszcza.

To gatunek obcy, sprowadzony z dorzecza Amuru w Azji, wpuszczany celowo do zwalczania nadmiernego zarastania zbiorników, potrafi zjeść dziennie masę roślin porównywalną z własną masą ciała. W polskim klimacie zwykle się nie rozmnaża, więc nie jest uznawany za typowo inwazyjny. Dorasta do kilkudziesięciu kilogramów i bywa jednym z najsilniejszych przeciwników na łowisku.