Kleń

Kleń ma masywne, wałeczkowate ciało, szeroką, tępą głowę, dużą paszczę i wyraźnie dużą łuskę z ciemnym obrzeżeniem, przez co boki wyglądają jak wzorzysta siateczka. Płetwa odbytowa jest lekko wypukła (zaokrąglona), a płetwy brzuszne i odbytowa mają czerwonawy odcień. Najczęściej mylony z jaziem: w dylemacie „jaź a kleń" pomaga większa łuska klenia, jego szersza głowa i wypukła płetwa odbytowa, podczas gdy jaź ma drobniejszą łuskę i wklęsłą płetwę odbytową.

Bywa mylony z: Boleń, Jaź, Jelec.

Wartości ogólne — okręgi PZW i łowiska komercyjne mogą stosować inne wymiary i okresy ochronne.

To typowa ryba rzek — od małych, bystrych cieków po duże rzeki nizinne. Trzyma się nurtu, ale lubi kryjówki: podmyte brzegi, zwisające nad wodą gałęzie, mostki, głazy i wolne przekosy przy prądzie. Chętnie stoi w cieniu drzew, skąd zbiera spadające owoce i owady. Szukaj go tam, gdzie nurt niesie pokarm i jest gdzie się schować.

Kleń jest wszystkożerny i bierze dosłownie na wszystko: chrząszcze, koniki polne, czereśnie, ser, chleb, kawałek kiełbasy, rosówkę, a ze sztucznych — małe woblery, obrotówki, gumy i suchą muchę. Latem świetnie działa podanie owada lub owocu przy powierzchni pod zwisającymi gałęziami. To gatunek nagradzający kreatywność w doborze przynęty.

Skuteczny jest lekki spinning: wędka o wyrzutce do 5–15 g, plecionka 0,08–0,12 mm i przypon fluorocarbonowy 0,20–0,25 mm z małym woblerkiem lub obrotówką prowadzoną wzdłuż kryjówek. Zestaw na klenia z gruntu to lekka wędka, żyłka 0,18–0,22 mm, przypon 0,16 mm i haczyk nr 6–10 z serem, chlebem lub rosówką, podawany w nurcie przy podmytym brzegu. Bardzo dobrze sprawdza się też wędkarstwo muchowe na suchą muchę latem. Kleń jest czujny, więc liczy się ciche, ostrożne podejście.

Bierze przez cały sezon otwarty, ale najlepiej od późnej wiosny do wczesnej jesieni, gdy żeruje aktywnie przy powierzchni. Tarło odbywa wiosną w nurcie na twardym dnie. Latem najlepsze są ranki, wieczory i słoneczne dni, gdy zbiera owady; zimą schodzi w głębsze, spokojniejsze partie rzeki i bierze delikatnie.

Mięso klenia jest smaczne, ale wyjątkowo ościste — pełne drobnych ości, co czyni je kłopotliwym w kuchni. Najlepiej wychodzi wędzone lub mielone. Ze względu na ostrożny charakter i sportową wartość kleń jest częstym celem wędkarstwa „złów i wypuść".

Kleń uchodzi za jedną z najbardziej czujnych i inteligentnych ryb rzecznych — potrafi obserwować wędkarza i błyskawicznie chować się w kryjówkę. Jest wszystkożerny do tego stopnia, że zjada owoce, owady, małe ryby, a nawet myszy czy pisklęta wpadające do wody. Duże okazy przekraczają 50 cm i kilka kilogramów, stanowiąc cenne trofeum.