Piskorz

Piskorz to wężowata, wydłużona ryba o ciele pokrytym drobną łuską i śluzem, z dolnym pyskiem otoczonym aż dziesięcioma wąsikami. Charakterystyczne są podłużne, ciemne pasy wzdłuż całego, żółtobrązowego ciała. Trudno go pomylić z innymi rybami — zdradza go węgorzowaty kształt i liczne wąsiki.

Gatunek objęty ochroną częściową — połów zabroniony, złowionego przypadkowo należy natychmiast wypuścić.

Żyje w mulistych, zarastających i płytkich wodach — starorzeczach, rowach, torfiankach, wolno płynących strugach. Zakopuje się w mule, w którym potrafi przetrwać nawet okresowe wysychanie zbiornika. To ryba wód, których inne gatunki unikają.

W praktyce nie jest przynętowo istotny, ponieważ jest objęty ochroną i nie wolno na niego łowić. Naturalnie odżywia się drobnymi bezkręgowcami dennymi wygrzebywanymi z mułu. Wędkarsko go nie kusimy.

Piskorz jest objęty ochroną gatunkową — połów jest zabroniony, więc nie stosuje się na niego żadnych zestawów. Jeśli trafi się przypadkiem, np. przy łowieniu drobnicy na robaka przy dnie, należy go natychmiast, ostrożnie i wilgotnymi rękami wypuścić. Warto uważać, bo jest wrażliwy i pokryty delikatnym śluzem.

Ze względu na status ochronny nie mówimy o sezonie połowowym. Naturalnie piskorz jest najbardziej aktywny w ciepłych miesiącach, a zimę i suszę przeczekuje zakopany w mule. Reaguje na zmiany ciśnienia, stąd jego dawne miano „ryby barometru”.

Piskorz jest objęty ochroną częściową i nie wolno go łowić ani zabierać — nie trafia więc do kuchni. Przypadkowo złowionego należy natychmiast wypuścić. Traktujemy go jako gatunek chroniony, a nie rybę konsumpcyjną.

Piskorz potrafi oddychać powietrzem atmosferycznym, połykając je i przyswajając tlen w jelicie, co pozwala mu przetrwać w wodach ubogich w tlen. Przed zmianą pogody staje się niespokojny i wydaje piskliwe dźwięki — stąd nazwa i legenda o „żywym barometrze”. Zanik mokradeł i regulacja rzek sprawiły, że jest coraz rzadszy i dlatego chroniony.