Piskorz

Piskorz to wężowata, wydłużona ryba o ciele pokrytym drobną łuską i śluzem, z dolnym pyskiem otoczonym aż dziesięcioma wąsikami. Charakterystyczne są podłużne, ciemne pasy wzdłuż całego, żółtobrązowego ciała. Trudno go pomylić z innymi rybami, zdradza go węgorzowaty kształt i liczne wąsiki.

Gatunek objęty ochroną częściową. Połów jest zabroniony, złowioną przypadkowo rybę trzeba natychmiast wypuścić.

Porównaj z innymi gatunkami: pełna tabela wymiarów i okresów ochronnych.

Żyje w mulistych, zarastających i płytkich wodach, starorzeczach, rowach, torfiankach, wolno płynących strugach. Zakopuje się w mule, w którym potrafi przetrwać nawet okresowe wysychanie zbiornika. To ryba wód, których inne gatunki unikają.

W praktyce nie jest przynętowo istotny, ponieważ jest objęty ochroną i nie wolno na niego łowić. Naturalnie odżywia się drobnymi bezkręgowcami dennymi wygrzebywanymi z mułu. Wędkarsko go nie kusimy.

Piskorz jest objęty ochroną gatunkową, połów jest zabroniony, więc nie stosuje się na niego żadnych zestawów. Jeśli trafi się przypadkiem, np. przy łowieniu drobnicy na robaka przy dnie, należy go natychmiast, ostrożnie i wilgotnymi rękami wypuścić. Warto uważać, bo jest wrażliwy i pokryty delikatnym śluzem.

Ze względu na status ochronny nie mówimy o sezonie połowowym. Naturalnie piskorz jest najbardziej aktywny w ciepłych miesiącach, a zimę i suszę przeczekuje zakopany w mule. Reaguje na zmiany ciśnienia, stąd jego dawne miano „ryby barometru”.

Piskorz jest objęty ochroną częściową i nie wolno go łowić ani zabierać, nie trafia więc do kuchni. Przypadkowo złowionego należy natychmiast wypuścić. Traktujemy go jako gatunek chroniony, a nie rybę konsumpcyjną.

Piskorz potrafi oddychać powietrzem atmosferycznym, połykając je i przyswajając tlen w jelicie, co pozwala mu przetrwać w wodach ubogich w tlen. Przed zmianą pogody staje się niespokojny i wydaje piskliwe dźwięki, stąd nazwa i legenda o „żywym barometrze”. Zanik mokradeł i regulacja rzek sprawiły, że jest coraz rzadszy i dlatego chroniony.