Trawianka

Trawianka to niewielka, krępa ryba o dużej głowie, szerokim pysku i marmurkowym, ciemnym ubarwieniu z nieregularnymi plamami. Ma dwie płetwy grzbietowe i przypomina nieco młodego okonia lub babkę, ale nie ma zrośniętych w przyssawkę płetw brzusznych i jest bardziej „nakrapiana”. Wygląda drapieżnie i masywnie jak na swój rozmiar.

Bywa mylony z: Okoń.

Gatunek inwazyjny. Złowionych osobników nie wolno wypuszczać z powrotem do wody.

Porównaj z innymi gatunkami: pełna tabela wymiarów i okresów ochronnych.

Zasiedla drobne, zarośnięte i muliste wody stojące, stawy, starorzecza, rowy, kanały, torfianki, często o niskiej zawartości tlenu. Trzyma się gęstej roślinności i przydennych zakamarków, z których poluje z zasadzki. Toleruje ekstremalne warunki, przetrwa nawet przemarznięcie płytkiego zbiornika.

Jako drapieżnik bierze na przynęty zwierzęce: dżdżownice, pęczki robaków, drobne kawałki ryby, a nawet małe gumy. Reaguje na wszystko, co porusza się przy dnie w jej zasięgu. Nie wymaga wyszukanej zanęty.

Zwykle łowi się ją przypadkiem na grunt lub spław przy dnie w drobnych wodach. Do celowego połowu wystarczy lekki zestaw z żyłką 0,16–0,20 mm i haczykiem nr 8–12 z robakiem lub kawałkiem rosówki. Bierze zdecydowanie i chwytliwie. Jako gatunku inwazyjnego złowionych osobników nie wolno wypuszczać z powrotem do wody.

Aktywna jest głównie w ciepłej wodzie, od wiosny do jesieni, także w upały i przy niskim natlenieniu. Żeruje przez większą część doby, chętnie z ukrycia. Zimą zwalnia, ale dzięki wyjątkowej odporności przeżywa w wodach, które inne ryby opuszczają.

Trawianka jest drobna i praktycznie nie ma znaczenia kulinarnego, choć jej mięso jest jadalne. Nie wolno jej jednak wypuszczać z powrotem do wody jako gatunku inwazyjnego. Złowione osobniki należy usunąć zgodnie z przepisami dotyczącymi gatunków obcych.

Trawianka pochodzi z dorzecza Amuru na Dalekim Wschodzie i jest jednym z najgroźniejszych inwazyjnych drapieżników małych wód w Polsce. Wyjada ikrę, narybek i płazy, potrafiąc całkowicie wyeliminować rodzime gatunki z drobnych zbiorników. Jej legendarna odporność, przeżywa niedotlenienie i częściowe zamarznięcie, czyni ją wyjątkowo trudną do wyplenienia.