Okoń

Okonia poznasz od razu po ciemnych, pionowych pasach na zielonkawo-złotych bokach, kolczastej pierwszej płetwie grzbietowej z czarną plamą oraz pomarańczowo-czerwonych płetwach brzusznych i odbytowej. Ma lekko garbaty grzbiet u większych sztuk i szorstkie w dotyku ciało. Trudno go z czymkolwiek pomylić, choć w połowach bocznie przypomina go jazgarz, który jednak nie ma pasów i pokryty jest śluzem.

Bywa mylony z: Jazgarz.

Wymiar 15 cm obowiązuje w wielu okręgach PZW; brak ogólnokrajowego okresu ochronnego. Wartości ogólne — okręgi PZW i łowiska komercyjne mogą stosować inne wymiary i okresy ochronne.

Występuje praktycznie w każdej polskiej wodzie — od małych stawów po wielkie jeziora, rzeki i zbiorniki zaporowe. Trzyma się blisko struktury: pomostów, filarów, zatopionych drzew, krawędzi trzcin i podwodnych górek. Większe „garbusy" spychają narybek na otwartą wodę i polują stadnie w toni, dlatego warto śledzić kotłujące się na powierzchni stadka ryb.

Ze sztucznych przynęt króluje drobna guma na jigu, mikroobrotówki, małe woblery i cheburashka. W metodach naturalnych bezkonkurencyjny jest rosówka i mały żywiec (uklejka, drobna płotka). Zimą pod lodem świetnie działają błystki podlodowe i mormyszki z ochotką.

Najprzyjemniejszy jest lekki spinning: wędka o wyrzutce do 7–15 g, plecionka 0,06–0,10 mm i przypon fluorocarbonowy 0,18–0,25 mm — stalka zwykle niepotrzebna, choć w szczupakowych łowiskach warto ją mieć. Skuteczny jest też dropshot i zestaw na kroplę na drobne gumy. Do naturalnych przynęt sprawdza się delikatny zestaw spławikowy lub gruntowy z małym hakiem nr 8–12. Poszukuj stad — gdy trafisz na żerujące okonie, brania idą seriami.

Okoń bierze cały rok, także spod lodu, gdzie bywa głównym celem zimowych wypraw. Największą aktywność notuje się jesienią, gdy stada tuczą się przed zimą, oraz wczesną wiosną przed tarłem, które odbywa na przełomie marca i kwietnia, składając ikrę w postaci długich wstęg na roślinach. Latem najlepiej łowić rankiem i wieczorem.

Okoń to jedna z najsmaczniejszych ryb naszych wód — mięso jest białe, jędrne i praktycznie pozbawione drobnych ości. Kłopotem bywa twarda, mocno osadzona łuska i kolce, dlatego często oprawia się go, zdejmując skórę razem z łuską. Świetnie wychodzi smażony w całości lub jako filety, a większe sztuki nadają się na pyszne dzwonka.

To rodzimy drapieżnik pełniący ważną rolę w kontroli populacji drobnicy. Rośnie wolno, więc okazowe „garbusy" powyżej 40 cm to ryby wieloletnie i cenne trofeum wart wypuszczenia. Poluje stadnie, osaczając ławice ryb, a jego apetyt bywa tak duży, że atakuje przynęty niewiele mniejsze od siebie.