Słonecznica

Słonecznica to jedna z najmniejszych polskich ryb — smukła, srebrzysta, z dużymi oczami i skierowanym ku górze otworem gębowym oraz niekompletną, krótką linią boczną. Bywa mylona z ukleją i drobną płocią, ale jest mniejsza, ma tylko fragmentaryczną linię boczną i bardziej zaokrąglony brzuch. W słońcu jej boki wyraźnie połyskują srebrem.

Bywa mylony z: Płoć, Ukleja, Czebaczek amurski.

Gatunek objęty ochroną częściową — połów zabroniony, złowionego przypadkowo należy natychmiast wypuścić.

Zasiedla drobne, zarośnięte i ciepłe zbiorniki — stawy, glinianki, rowy, starorzecza, przybrzeżne zatoczki jezior. Trzyma się stadnie tuż pod powierzchnią wśród roślinności. Preferuje spokojne, płytkie wody z bujną roślinnością.

Naturalnie żywi się drobnymi bezkręgowcami i planktonem zbieranym przy powierzchni. Ze względu na ochronę nie jest jednak celem połowu i nie stosuje się na nią przynęt. Wędkarsko jej nie kusimy.

Słonecznica jest objęta ochroną częściową, więc połów jest zabroniony i nie używa się na nią żadnych zestawów. Może trafić się przypadkiem przy delikatnym spławiku na drobnicę tuż pod powierzchnią. Złowioną przypadkowo należy natychmiast, delikatnie wypuścić z powrotem do wody.

Z uwagi na status ochronny nie ma sezonu połowowego. Naturalnie słonecznica jest najbardziej aktywna latem, w ciepłej wodzie, gdy stada żerują przy powierzchni. Zimą schodzi głębiej i staje się mniej ruchliwa.

Słonecznica jest objęta ochroną częściową i nie wolno jej łowić ani zabierać — nie ma zastosowania kulinarnego. Ze względu na miniaturowy rozmiar i tak nie byłaby rybą konsumpcyjną. Przypadkowo złowioną zawsze wypuszczamy.

Mimo drobnych rozmiarów słonecznica pełni ważną rolę w ekosystemie jako pokarm dla drapieżników i ptaków. Jest wrażliwa na zmiany środowiska i zanik drobnych zbiorników, dlatego objęto ją ochroną. Bywa wypierana z siedlisk przez inwazyjnego czebaczka amurskiego, z którym konkuruje o pokarm i przestrzeń.