Sapa

Sapa przypomina leszcza, lecz ma wyraźnie wydłużone ciało, dolny, wysuwalny pysk oraz bardzo długą płetwę odbytową. Charakterystyczne są też duże oczy i ciemna otrzewna. Najczęściej mylona z leszczem, rozpiórem i krąpem — odróżnia ją smukła sylwetka i długa płetwa odbytowa przy jednocześnie dolnym otworze gębowym.

Bywa mylony z: Leszcz, Krąp, Rozpiór.

Wartości ogólne — okręgi PZW i łowiska komercyjne mogą stosować inne wymiary i okresy ochronne.

Zamieszkuje duże, nizinne rzeki, głównie w dorzeczu Wisły i Odry, oraz przyujściowe jeziora i zbiorniki. Trzyma się dna w umiarkowanym nurcie i głębszych partiach koryta. To gatunek lokalny, spotykany zwykle w większych, wolno płynących wodach dolnego biegu rzek.

Bierze na białą i czerwoną larwę, ochotkę oraz drobne kawałki rosówki podane przy dnie. Dolny pysk sprawia, że najlepiej żeruje na przynętach leżących na gruncie. Sprawdza się drobna, dobrze doklejona zanęta z larwą, utrzymująca stado przy dnie.

Łowi się ją głównie z gruntu i na feeder w rzece, często przy okazji łowienia leszczy. Praktyczny zestaw to feeder do 90–120 g, żyłka główna 0,18–0,22 mm, przypon 0,12–0,14 mm i haczyk 12–16. Brania bywają delikatne, więc warto stosować czułą szczytówkę. Sapa nie ma ogólnokrajowego wymiaru ochronnego.

Bierze głównie od wiosny do jesieni, w cieplejszej porze roku. Aktywna za dnia i o zmierzchu przy dnie. Tarło odbywa wiosną na żwirowo-piaszczystych partiach dna w nurcie, po czym stada wracają na regularne żerowanie.

Mięso jest smaczne, lecz bardzo ościste, dlatego sapa uchodzi za rybę raczej do wędzenia lub na kotlety mielone. Dokładne ponacinanie ości ułatwia smażenie. Ze względu na lokalny charakter warto rozważyć wypuszczanie złowionych okazów.

Sapa jest w Polsce gatunkiem lokalnym, związanym z dużymi rzekami nizinnymi, i rzadziej trafia na haczyk niż pospolity leszcz. To rodzimy karpiowaty o charakterystycznej, wydłużonej sylwetce. Jej obecność świadczy o zachowaniu naturalnego charakteru dolnych odcinków rzek.