Leszcz

Leszcz ma wysokie, mocno bocznie spłaszczone ciało, długą płetwę odbytową, wysuwalny w rurkę pysk do żerowania w dnie i ciemne, brązowo-srebrzyste ubarwienie u dorosłych. Młode sztuki są srebrzyste. Najczęściej mylony jest z krąpiem — od krąpia odróżnia go drobniejsza łuska, jednolicie ciemne (a nie czerwonawe u nasady) płetwy piersiowe i większe rozmiary. Klasyczny dylemat „krąp a leszcz" rozstrzyga właśnie wielkość łuski i barwa nasad płetw.

Bywa mylony z: Krąp, Rozpiór, Sapa.

Wartości ogólne — okręgi PZW i łowiska komercyjne mogą stosować inne wymiary i okresy ochronne.

To ryba stadna wolno płynących i stojących wód: jezior, zbiorników zaporowych, wolnych odcinków dużych rzek, kanałów i starorzeczy. Trzyma się głębszych „stołów" i płaskich den mulistych lub piaszczystych, gdzie ryje w poszukiwaniu pokarmu. Duże „kafle" żerują na krawędziach głębi i zatokach, często nocą, a ich obecność zdradza mętna smuga i pęcherzyki znad dna.

Podstawą są białe larwy, czerwone robaki, kawałki rosówki i kukurydza, a także pełny pęczek białej larwy na większe sztuki. Kluczowa jest obfita, dobrze skomponowana zanęta gruntowa z dodatkiem robaków i „przynęty z zanęty", która utrzyma stado w łowisku. Leszcz je dużo i długo w jednym miejscu, jeśli dobrze zanęcisz.

Najskuteczniejszy jest feeder i grunt: wędka feederowa, żyłka główna 0,20–0,25 mm, przypon 0,12–0,16 mm, koszyk zanętowy i haczyk nr 10–14. Świetnie sprawdza się też odległościówka i method feeder na płaskim dnie. Leszcz bierze zwykle pewnie, ale bywa, że tylko podnosi ciężarek — wtedy czuły sygnalizator lub napięta plecionka pomagają. Cierpliwe zanęcanie i utrzymanie stada to podstawa udanego wyjścia.

Bierze przez cały sezon, ale najlepiej od późnej wiosny do jesieni, ze szczytem w ciepłej wodzie. Tarło odbywa późną wiosną, głośno przy tym plusając na płyciznach z roślinnością. Duże sztuki najaktywniej żerują nocą i o świcie, a zimą stada schodzą w głębiny, gdzie też można je łowić przy dnie.

Leszcz jest smaczny, ale bardzo ościsty, z licznymi drobnymi ośćmi Y, co ogranicza jego popularność w kuchni. Najlepiej wychodzi wędzony (ości miękną) lub w postaci mielonej na kotlety. Większe sztuki po nacięciu ości i usmażeniu bywają całkiem dobre; drobne warto wypuszczać.

Leszcz to jeden z filarów wędkarstwa gruntowego i spławikowego w Polsce — na zawodach spławikowych bywa głównym celem ze względu na masę. Dorasta do kilku kilogramów, a największe „kafle" to ryby wieloletnie. Żerując, wysuwa pysk w rurkę i wysysa bezkręgowce z mułu, zostawiając charakterystyczne lejki na dnie.