Jazgarz

Jazgarz to mała, oliwkowoszara ryba z ciemnymi cętkami, pokryta obfitym śluzem i uzbrojona w kolczastą płetwę grzbietową zrośniętą w jedną całość. Przypomina drobnego okonia, ale nie ma jego pionowych pasów ani wyraźnie oddzielonych dwóch płetw grzbietowych, a całe ciało jest bardziej „oślizgłe”. Głowa ma charakterystyczne zagłębienia i duże oczy.

Bywa mylony z: Okoń.

Wartości ogólne — okręgi PZW i łowiska komercyjne mogą stosować inne wymiary i okresy ochronne.

Pospolity w jeziorach, zbiornikach zaporowych i wolno płynących rzekach, gdzie tworzy liczne stada przy dnie. Lubi głębsze, chłodniejsze partie z mulistym lub piaszczystym dnem. Toleruje słabsze natlenienie i mętną wodę, dlatego bywa masowy.

Bierze łapczywie na drobne przynęty zwierzęce przy dnie: białe robaki, dżdżownice, drobne kawałki rosówki. Reaguje też na drobną zanętę gruntową ściągającą drobnicę. Jest wręcz uciążliwy przy łowieniu na robaka, bo momentalnie zajmuje przynętę.

Najczęściej łowi się go przy okazji łowienia gruntowego lub spławikowego na drobnicę. Wystarczy lekki zestaw z żyłką 0,12–0,16 mm i haczykiem nr 10–14 z robakiem prowadzonym przy samym dnie. Bierze zdecydowanie i zacina się niemal sam. Często pojawia się nocą i po zmroku w stadach.

Żeruje przez cały rok, także zimą spod lodu, gdy potrafi być jedną z niewielu aktywnych ryb. Najliczniej bierze wieczorem i nocą oraz w chłodniejszej wodzie. Tarło odbywa wiosną, w stadach na płytszych stanowiskach.

Jazgarz ma smaczne, białe i delikatne mięso, cenione zwłaszcza na zupy i wywary — bywa nazywany rybą na znakomity rosół rybny. Jest jednak drobny i śluzowaty, przez co czyszczenie bywa uciążliwe. Ze względu na wielkość rzadko trafia na patelnię inaczej niż w całości.

Jazgarz to bliski krewny okonia i sandacza, mimo że nie jest drapieżnikiem w klasycznym sensie. Bywa uważany za rybę „chwastową”, bo masowo zjada ikrę i konkuruje o drobny pokarm denny. Rzadko przekracza 15–20 cm, ale liczebnie potrafi zdominować wiele akwenów.