Kiełb białopłetwy

Kiełb białopłetwy jest bardzo podobny do zwykłego kiełbia, ale ma jaśniejsze, niemal pozbawione ciemnych plamek płetwy grzbietową i ogonową. Zdradzają go też wyraźnie większe oczy i dłuższe wąsiki, sięgające poza krawędź oka. Ciało ma smukłe, wrzecionowate, przystosowane do życia tuż nad dnem. Bez dobrego przyjrzenia się płetwom i wąsikom łatwo pomylić go z kiełbiem, dlatego wiele obserwacji pozostaje niepewnych.

Bywa mylony z: Kiełb.

Gatunek objęty ochroną częściową. Połów jest zabroniony, złowioną przypadkowo rybę trzeba natychmiast wypuścić.

Porównaj z innymi gatunkami: pełna tabela wymiarów i okresów ochronnych.

Zasiedla piaszczyste dno dużych rzek nizinnych z wyraźnym prądem, między innymi Wisły, Odry, Bugu i Narwi. Trzyma się partii, gdzie prąd sortuje dno na czysty piasek, i unika miejsc zamulonych. To siedlisko rzadkie i wrażliwe, dlatego gatunek jest u nas nieliczny.

Nie jest celem połowu i nie stosuje się na niego przynęt, bo obejmuje go ochrona gatunkowa. Naturalnie zbiera z dna drobne bezkręgowce, głównie larwy owadów. Wędkarsko go nie kusimy.

Kiełb białopłetwy jest objęty ochroną częściową, połów jest zabroniony i nie stosuje się na niego żadnych zestawów. Może trafić się przypadkiem przy łowieniu drobnicy z dna w dużej rzece, zwykle wtedy, gdy celem był zwykły kiełb. Złowionego trzeba natychmiast wypuścić, a przy okazji warto zwrócić uwagę na płetwy, bo to jedyny moment, żeby odróżnić oba gatunki.

Ze względu na status ochronny nie mówimy o sezonie połowowym. Naturalnie jest aktywny przez cały ciepły okres, żerując przy dnie. Tarło odbywa późną wiosną i wczesnym latem, składając ikrę na piaszczystym dnie w prądzie.

Kiełb białopłetwy jest objęty ochroną częściową i nie wolno go łowić ani zabierać, więc nie trafia do kuchni. Ze względu na niewielki rozmiar i tak nie miałby znaczenia konsumpcyjnego. Przypadkowo złowionego zawsze wypuszczamy.

To gatunek, którego historia w Polsce jest w dużej mierze historią pomyłek, bo przez lata mylono go ze zwykłym kiełbiem i dopiero dokładniejsze badania pokazały jego rozmieszczenie. Jest silnie związany z naturalnym, piaszczystym dnem wielkich rzek, więc każda regulacja koryta uderza w niego bezpośrednio. Należy do gatunków, dla których wyznacza się obszary chronione Natura 2000.