Kiełb

Kiełb to niewielka, wrzecionowata rybka o wałeczkowatym ciele, dolnym pysku z parą wąsików w kącikach ust i rzędem ciemnych plam wzdłuż boku. Grzbiet jest szarobrązowy, brzuch jasny. Od drobnych karpiowatych odróżnia go przydenna sylwetka, wąsiki i przystosowanie do życia przy samym dnie.

Wartości ogólne — okręgi PZW i łowiska komercyjne mogą stosować inne wymiary i okresy ochronne.

Zasiedla piaszczyste i żwirowe płycizny czystych rzek i strumieni, a także brzegi jezior o twardym dnie. Trzyma się stadnie tuż przy dnie na płytkiej, bystrzejszej wodzie. Jego obecność świadczy o dobrej jakości i natlenieniu wody.

Bierze na drobne przynęty zwierzęce przy dnie: pojedynczego białego robaka, kawałek dżdżownicy, drobną larwę. Reaguje na drobną zanętę i zmącenie dna, które odsłania pokarm. Do połowu wystarczają najmniejsze przynęty.

Najczęściej łowi się go na lekki spław przy dnie lub delikatny grunt, często celowo jako żywca na drapieżniki. Wystarczy delikatna wędka spławikowa, żyłka 0,10–0,14 mm i haczyk nr 12–16 z odrobiną robaka. Warto brodząc lekko zmącić piaszczyste dno powyżej stanowiska, co ściąga stadko. Branie jest drobne i szybkie.

Aktywny od wiosny do jesieni, najlepiej w ciepłej, ale dobrze natlenionej wodzie. Żeruje głównie za dnia przy dnie na bystrzejszych płyciznach. Tarło odbywa wiosną i wczesnym latem, na piaszczysto-żwirowych stanowiskach.

Kiełb ma smaczne, delikatne mięso i bywa smażony w całości jak drobnica, choć ze względu na rozmiar rzadko trafia do kuchni celowo. Najczęściej ceni się go jednak jako doskonałą przynętę żywcową, a nie rybę konsumpcyjną. Przy smażeniu w całości drobne ości zmiękają.

Kiełb to klasyczny wskaźnik czystej, dobrze natlenionej wody — znika z rzek, gdy pogarsza się ich jakość. Jest jedną z najpopularniejszych rybek na żywca do połowu okoni, kleni czy szczupaków. Rzadko przekracza kilkanaście centymetrów i żyje w licznych, przydennych stadkach.