Cierniczek

Cierniczek jest jeszcze mniejszy i smuklejszy od ciernika, a przed płetwą grzbietową ma rząd kilku do kilkunastu krótkich kolców zamiast trzech dużych. Trzon ogonowy jest cienki i zaopatrzony w boczną listwę. Ubarwienie ma niepozorne, oliwkowoszare z nieregularnym marmurkiem. Najprościej odróżnić go od ciernika właśnie po liczbie i długości kolców na grzbiecie.

Bywa mylony z: Ciernik.

Wartości ogólne: okręgi PZW i łowiska komercyjne mogą stosować inne wymiary i okresy ochronne.

Porównaj z innymi gatunkami: pełna tabela wymiarów i okresów ochronnych.

Trzyma się drobnych, silnie zarośniętych zbiorników, rowów, torfianek i przybrzeżnych partii jezior. Podobnie jak ciernik znosi wodę słonawą i spotyka się go także w strefie przybrzeżnej Bałtyku oraz w ujściach rzek. Lubi gęstą roślinność, w której się kryje i zakłada gniazda.

Nie jest celem połowu wędkarskiego ze względu na rozmiar. Naturalnie odżywia się drobnymi bezkręgowcami wodnymi. Wędkarsko go nie kusimy.

Na cierniczka się nie łowi i nie stosuje się dla niego żadnych zestawów. Może trafić się przypadkiem w siatce albo na najdrobniejszy haczyk przy drobnicy. Złowionego wypuszczamy od razu, uważając na kolce.

Nie ma dla niego ogólnokrajowego wymiaru ani okresu ochronnego, ale nie jest rybą, na którą się wybiera. Naturalnie najbardziej aktywny jest wiosną i latem, w okresie tarła. Zimą schodzi w głębsze, osłonięte miejsca.

Cierniczek nie ma żadnego znaczenia kulinarnego, jest na to zdecydowanie za mały. Traktujemy go jako element fauny drobnych zbiorników, a nie zdobycz. Złowionego po prostu wypuszczamy.

Samiec buduje gniazdo w kształcie rurki, zwykle wśród roślin nad dnem, a nie bezpośrednio na dnie jak ciernik, i tak samo pilnuje w nim ikry. Dzięki tolerancji na słonawą wodę i niską zawartość tlenu zasiedla zbiorniki, w których większość ryb by nie przetrwała. Bywa jednym z ostatnich gatunków utrzymujących się w drobnych, zarastających oczkach wodnych.