Wzdręga

Wzdręgę najłatwiej pomylić z płocią, ale zdradzają ją intensywnie krwistoczerwone płetwy, mocniej złocisty połysk boków oraz otwór gębowy skierowany ku górze, przystosowany do zbierania pokarmu z powierzchni. Kluczowa różnica: u wzdręgi płetwa grzbietowa osadzona jest wyraźnie za nasadą płetw brzusznych, u płoci — nad nimi. Dylemat „wzdręga a płoć" rozstrzyga właśnie położenie płetwy grzbietowej i ustawienie pyska.

Bywa mylony z: Płoć.

Wartości ogólne — okręgi PZW i łowiska komercyjne mogą stosować inne wymiary i okresy ochronne.

Lubi ciepłe, zarośnięte i spokojne wody: zatoki jezior, starorzecza, stawy i wolno płynące odcinki rzek. Trzyma się blisko powierzchni i roślinności, wśród grążeli, trzcin i kożuchów roślin pływających. Częściej niż płoć żeruje w górnych warstwach wody, dlatego szukaj jej tuż pod powierzchnią przy roślinach.

Bierze na białe larwy, czerwone robaki, kawałek ciasta, chleb i kukurydzę, chętnie tuż pod powierzchnią. Skuteczna jest przynęta podawana płytko, przy krawędzi roślin. Drobna, opadająca zanęta ściąga stado w górne warstwy.

Klasyczna metoda spławikowa z płytko ustawioną przynętą: lekka wędka bat lub match, żyłka 0,12–0,16 mm, przypon 0,10–0,12 mm, delikatny spławik i haczyk nr 12–16. Warto podawać przynętę tuż pod powierzchnią lub w toni, bo wzdręga rzadziej schodzi do dna niż płoć. Bierze chętnie i żywiołowo, więc to wdzięczny cel na lekki sprzęt przy zarośniętym brzegu.

Najlepiej bierze latem, przy ciepłej wodzie, gdy żeruje w górnych warstwach. Tarło odbywa późną wiosną i wczesnym latem wśród roślinności. Najaktywniejsza jest w ciepłe, słoneczne dni oraz o świcie i zmierzchu; zimą aktywność wyraźnie spada.

Mięso wzdręgi jest smaczne, lecz mocno ościste, podobnie jak u płoci, dlatego rzadko trafia do kuchni w większych ilościach. Najlepiej sprawdza się wędzone lub marynowane, gdy drobne ości miękną. Częściej łowi się ją sportowo i wypuszcza.

Wzdręga, zwana też krasnopiórką, bywa notorycznie mylona z płocią, a w miejscach ich wspólnego występowania powstają nawet mieszańce płoci ze wzdręgą, dodatkowo utrudniające rozpoznanie. To rodzimy karpiowaty przystosowany do żerowania przy powierzchni. Rzadko przekracza kilkanaście centymetrów masy okazowej, choć zdarzają się większe sztuki.