Troć wędrowna

Troć wędrowna to srebrna, silnie zbudowana ryba łososiowata, świeżo wprowadzona z morza wygląda niemal jak sztaba srebra z ciemnymi cętkami powyżej linii bocznej. Bywa mylona z łososiem — trocia ma zwykle więcej ciemnych plamek poniżej linii bocznej i grubszy trzon ogonowy, a płetwa ogonowa jest mniej wcięta niż u łososia. Ryby stojące dłużej w rzece „ciemnieją”, samce dostają hakowatą dolną szczękę.

Bywa mylony z: Pstrąg potokowy, Łosoś.

Okresy ochronne zależą od rzeki i odcinka (przepisy morskie i śródlądowe). Wartości ogólne — okręgi PZW i łowiska komercyjne mogą stosować inne wymiary i okresy ochronne.

Wchodzi z Bałtyku do rzek Pomorza i dorzecza Wisły na tarło — klasyczne łowiska to Słupia, Parsęta, Wieprza, Rega czy Drawa. Szuka jej się w głębszych dołach, na krawędziach nurtu, pod przewężeniami i za przeszkodami, gdzie ryba odpoczywa w drodze w górę rzeki. Świeżo wpłynięte, „srebrne” trocie trzymają się dolnych i środkowych odcinków.

Na spinning króluje wahadłówka i cięższe obrotówki, w większej wodzie także woblery zbliżone kształtem do rybki. Klasyką jest łowienie na muchę — duże streamery i tzw. tuby, a przy niskiej, przejrzystej wodzie mniejsze wzory. Naturalne przynęty typu rosówka bywają skuteczne tam, gdzie przepisy ich nie zabraniają.

Najpopularniejszy jest spinning z brzegu i muchówka na dwuręczne wędki. Do spinningu sprawdza się kij 2,7–3,0 m o wyrzucie ok. 15–40 g, plecionka 0,13–0,17 mm i fluorocarbonowy przypon 0,30–0,40 mm — troć potrafi mocno szarpać. Na muchę stosuje się sznury tonące i intermediate, przypony 0,26–0,32 mm i mocne haki do dużych streamerów. Łowi się często o zmroku, świcie i po opadach, gdy woda podnosi się i mętnieje.

Sezon trociowy to głównie jesień i zima, od września do lutego, kiedy ryby ciągną w górę rzek. Świeże, srebrne osobniki wchodzą po deszczach i podniesieniu wody. Najlepsze brania bywają o brzasku i po zmierzchu oraz w dni pochmurne; okresy ochronne różnią się w zależności od rzeki i odcinka, więc łowisko trzeba sprawdzać indywidualnie.

Świeża, srebrna troć ma delikatne, łososiowate mięso i jest bardzo ceniona kulinarnie — świetnie wychodzi wędzona, pieczona lub grillowana. Ości poza ośćmi żeber i kręgosłupem jest niewiele, filet oczyszcza się łatwo. Ryby stojące długo w rzece przed tarłem chudną i tracą smak, warto je raczej wypuszczać.

Troć wędrowna i pstrąg potokowy to formy tego samego gatunku (Salmo trutta) — troć po prostu schodzi do morza żerować i wraca do rzeki na tarło. Osobniki bałtyckie potrafią przekraczać metr długości i kilkanaście kilogramów masy. To jeden z najbardziej prestiżowych celów polskiego wędkarstwa rzecznego, a populacje są wspierane zarybieniami.