Sumik karłowaty

Sumik karłowaty to mały sum o ciemnym, oliwkowobrązowym grzbiecie, jaśniejszym brzuchu i ośmiu wąsikach wokół szerokiego pyska. Ma zaokrągloną płetwę ogonową i mocne, kłujące kolce w płetwach piersiowych oraz grzbietowej — łatwo się nimi ukłuć. Od rodzimego suma odróżnia go niewielki rozmiar, krępa budowa i zaokrąglony ogon.

Bywa mylony z: Sum.

Gatunek inwazyjny — złowionych osobników nie wolno wypuszczać z powrotem do wody.

Masowo zasiedla ciepłe, zarośnięte stawy, glinianki, starorzecza i wolno płynące, żyzne wody. Lubi muliste dno, gęstą roślinność i miejsca ubogie w tlen, które toleruje lepiej niż wiele rodzimych ryb. Trzyma się przy dnie i wśród zarośli, gdzie łatwo o pokarm.

Jako wszystkożerny drapieżnik bierze łakomie na przynęty zwierzęce: rosówki, dżdżownice, kawałki ryby, wątróbkę i pęczki robaków. Reaguje też na zapachowe, tłuste przynęty przy dnie. Zanęta z dużą ilością białka i zapachem szybko ściąga stadko sumików.

Najprościej łowić go na grunt lub delikatny spław przy dnie, w zarośniętych zatokach. Wystarczy lekki zestaw gruntowy, żyłka 0,18–0,22 mm i haczyk nr 6–10 z pęczkiem robaków lub kawałkiem rosówki. Bierze zdecydowanie i zwykle głęboko, dlatego wygodny bywa haczyk z długim trzonkiem i szczypce do wypinania. Uwaga na kłujące kolce przy zdejmowaniu z haka. Jako gatunku inwazyjnego złowionych osobników nie wolno wypuszczać z powrotem do wody.

Żeruje najintensywniej w ciepłej wodzie, od późnej wiosny do wczesnej jesieni, także w upały, gdy inne ryby milczą. Aktywny bywa całą dobę, ale szczególnie chętnie bierze o zmierzchu i nocą. Zimą znacznie zwalnia i zakopuje się w mule.

Mięso sumika jest jadalne, białe i pozbawione ości międzymięśniowych — trzeba jednak ostrożnie oczyścić rybę z twardej skóry i uważać na kolce. Nadaje się do smażenia i wędzenia, choć drobne osobniki dają mało mięsa. Jako gatunek inwazyjny nie wolno go wypuszczać z powrotem — złowione sumiki należy zabrać.

Sumik karłowaty pochodzi z Ameryki Północnej i został sprowadzony do Europy jako ryba ozdobna i hodowlana, po czym się rozprzestrzenił. Jest gatunkiem inwazyjnym: zjada ikrę i narybek rodzimych ryb, a dzięki tolerancji na niedotlenienie dominuje w małych, żyznych wodach. Choć rzadko przekracza 20–25 cm, potrafi zdominować całe zbiorniki.