Stornia

Stornia to płastuga, czyli ryba o spłaszczonym ciele i obojgu oczach po jednej stronie, najczęściej po prawej. U tego gatunku wyjątkowo często zdarzają się jednak osobniki odwrócone, z oczami po lewej stronie. Strona oczna jest oliwkowobrązowa z niewyraźnymi jaśniejszymi plamami, bez jaskrawych pomarańczowych kropek, po których poznaje się gładzicę. Skóra jest w dotyku szorstka, bo wzdłuż linii bocznej i u nasady płetw grzbietowej oraz odbytowej siedzą drobne kostne guzki.

Wymiar 23 cm dotyczy rekreacyjnego połowu na polskich obszarach morskich. Dla storni nie ustalono okresu ochronnego.

Porównaj z innymi gatunkami: pełna tabela wymiarów i okresów ochronnych.

Żyje przy dnie w przybrzeżnej strefie Bałtyku, na piasku i mule, często na niewielkiej głębokości tuż przy plaży. Wchodzi też do zalewów, ujść rzek i dolnych odcinków rzek, bo jak na rybę morską wyjątkowo dobrze znosi niskie zasolenie. Zakopuje się w dnie, zostawiając na wierzchu tylko oczy, dlatego łowi się ją tam, gdzie dno jest miękkie i równe.

Podstawą są przynęty naturalne z dna morskiego, przede wszystkim pierścienice: piaskówka i nereida. Sprawdzają się też paski mięsa ryby. Stornia żeruje przy samym dnie i szuka pokarmu węchem, więc przynęta musi leżeć, a nie unosić się w toni.

Łowi się ją z plaży, z pomostów i z łodzi, zawsze z dna. Z brzegu używa się długiej wędki morskiej pozwalającej wyrzucić zestaw poza strefę fal oraz zestawu dennego z ciężarkiem i kilkoma przyponami, tak żeby przynęty leżały rozłożone na dnie. Z łodzi wystarcza lżejszy sprzęt, bo nie trzeba daleko rzucać. Branie bywa delikatne, odzywa się jako miękkie szarpnięcie, po którym ryba zwykle sama się zacina o ciężar zestawu.

Najlepszy czas to jesień, gdy stornia intensywnie żeruje przy brzegu przed zimą. Tarło odbywa w morzu w chłodnej połowie roku, a ryby złowione tuż po nim są wychudzone i w słabej kondycji, więc lepiej dać im spokój. Wędkarstwo morskie podlega osobnym przepisom niż śródlądowe, dlatego przed wyjazdem sprawdź aktualne zasady połowu rekreacyjnego na polskich obszarach morskich.

Mięso storni jest białe, chude i smaczne, a przy tym pozbawione kłopotliwych drobnych ości, bo szkielet płastugi jest prosty w oprawianiu. Klasyka to smażenie w całości na maśle, po naciciu skóry, albo filety z obu stron ciała. Ryby złowione zaraz po tarle bywają cienkie i wodniste, dlatego lepiej brać te z jesiennych połowów.

Młoda stornia wygląda jak zwykła ryba i pływa pionowo, a dopiero w trakcie rozwoju jedno oko wędruje na drugą stronę głowy i ryba kładzie się na boku. Tolerancja na słodką wodę jest u niej tak duża, że potrafi wejść daleko w górę rzeki, znacznie dalej niż większość ryb morskich. To zarazem najpospolitsza płastuga polskiego wybrzeża i najczęstsza zdobycz wędkarzy łowiących z plaży.