Lipień

Lipień to smukła ryba łososiowata z ogromną, wysoką i barwnie mieniącą się płetwą grzbietową zwaną „chorągwią”, drobnymi ciemnymi plamkami na srebrzystoszarych bokach i niewielkim, dolnym pyskiem. Ma też charakterystyczny zapach tymianku po złowieniu. Trudno go pomylić z innymi rybami krainy pstrąga, ogromna płetwa grzbietowa jednoznacznie go wyróżnia.

Bywa mylony z: Jelec, Pstrąg potokowy.

Wartości ogólne: okręgi PZW i łowiska komercyjne mogą stosować inne wymiary i okresy ochronne.

Porównaj z innymi gatunkami: pełna tabela wymiarów i okresów ochronnych.

Zamieszkuje czyste, dobrze natlenione rzeki podgórskie i nizinne o umiarkowanym nurcie i żwirowo-piaszczystym dnie, w krainie lipienia. Trzyma się stadnie w umiarkowanym prądzie, na krawędziach głównego nurtu, za progami i na spokojniejszych rynnach. Latem żeruje aktywnie tuż pod powierzchnią, zbierając znoszone owady.

Klasyką są sztuczne muchy suche i mokre oraz drobne nimfy, dopasowane do owadów wylatujących nad wodą. Z naturalnych przynęt bierze na larwy i drobne robaki, jeśli regulamin na to pozwala. Ze spinningu reaguje czasem na maleńkie obrotówki, ale to muszkarstwo jest tu królem.

Lipienia łowi się niemal wyłącznie na muchę. Sprawdza się delikatna wędka klasy #2–4, cienki przypon 4X–6X i drobne muszki oraz nimfy na haczykach 16–20. Prezentacja musi być precyzyjna i delikatna, bo ryba jest ostrożna, a bierze często subtelnie. To gatunek objęty wymiarem i okresem ochronnym przypadającym na wiosnę.

Najlepiej bierze od późnej wiosny do jesieni, ze szczytem latem, gdy nad wodą jest dużo owadów. Aktywny za dnia, szczególnie podczas wylotów owadów o poranku i wieczorem. Tarło odbywa wiosną na żwirowych płyciznach, dlatego objęty jest wiosennym okresem ochronnym.

Mięso lipienia jest wyśmienite, delikatne i mało ościste, o subtelnym, charakterystycznym aromacie. Świetnie smakuje pieczone i wędzone. Ze względu na wrażliwość gatunku i lokalne obostrzenia wielu wędkarzy łowi go metodą „złów i wypuść”, zawsze respektując wymiar i okres ochronny.

Lipień nadaje nazwę całej krainie rybnej rzek i jest wskaźnikiem ich czystości oraz natlenienia. Świeżo złowiony pachnie tymiankiem, co znalazło odzwierciedlenie w jego łacińskiej nazwie. To rodzimy gatunek wrażliwy na zanieczyszczenia i regulację rzek, ceniony jako ryba trofeowa muszkarzy.