Odmiany karpia

Karp królewski to potoczna nazwa typowego karpia hodowlanego: krótkiego, mocno wygrzbieconego, z wysokim profilem ciała. Nazwa nie opisuje ułuszczenia, dlatego królewski może być zarówno pełnołuski, jak i lustrzeń. W praktyce większość karpi królewskich w polskich stawach to lustrzenie.

To najczęściej zarybiana forma na łowiskach komercyjnych, a jednocześnie ryba, która trafia na wigilijne stoły. Rośnie szybko i dobrze wykorzystuje pokarm, dzięki czemu w żyznych stawach osiąga duże wagi w kilka sezonów.

Karp pełnołuski ma ciało w całości pokryte równymi, regularnymi łuskami, tak jak jego dziki przodek. Na łowiskach karpiowych bywa nazywany z angielska common. Wędkarze cenią go za klasyczny, złocisty wygląd, a fotografie dużych pełnołuskich należą do najchętniej pokazywanych trofeów.

Pod względem wymagań i żerowania nie różni się od pozostałych odmian: te same zestawy, te same przynęty, ta sama walka na wędce.

Lustrzeń to najpopularniejsza odmiana hodowlana w Polsce. Jego skóra jest w większości naga, a duże, nieregularne łuski o lustrzanym połysku występują pojedynczo lub w grupach, najczęściej przy płetwach, wzdłuż grzbietu i przy ogonie. Układ łusek jest niepowtarzalny jak odcisk palca, dzięki czemu wędkarze potrafią rozpoznawać konkretne ryby łowione po latach.

Zredukowane ułuszczenie to efekt selekcji hodowlanej: rybę łatwiej się sprawia, dlatego przez wieki preferowano formy z małą liczbą łusek.

Lampas, nazywany też karpiem liniowym, to rzadsza forma lustrzenia, u której łuski układają się w jeden równy rząd wzdłuż linii bocznej, od głowy do ogona. Reszta ciała pozostaje naga lub prawie naga.

Na polskich łowiskach spotyka się go wyraźnie rzadziej niż zwykłego lustrzenia, dlatego złowienie ładnego lampasa wielu karpiarzy traktuje jak małe święto.

Golec to skrajna forma redukcji łusek: ciało jest praktycznie nagie, czasem z kilkoma drobnymi łuskami przy płetwie grzbietowej lub nasadzie ogona. Skóra ma grubą, skórzastą fakturę, stąd angielska nazwa leather carp.

Golce rosną zwykle nieco wolniej od lustrzeni i są mniej odporne, dlatego w hodowli stanowią margines. Na łowiskach to gratka: wyraźnie rzadszy od pozostałych odmian.

Sazan to dzika, pierwotna forma karpia, wywodząca się znad Dunaju i zlewiska Morza Kaspijskiego. Od karpia hodowlanego różni go pokrój: ciało jest wydłużone, niskie, torpedowate, w całości pokryte łuską, a płetwy mocniejsze. To ryba zbudowana do życia w rzece, nie w stawie.

W Polsce czysto dzikie sazany są rzadkością, częściej spotyka się formy pośrednie: potomstwo karpi hodowlanych, które zdziczały w rzekach i jeziorach. Wędkarsko to przeciwnik wyraźnie waleczniejszy od stawowego karpia o tej samej wadze.

Koi to ozdobna odmiana karpia wyhodowana w Japonii, znana z biało-czerwono-czarnych, pomarańczowych i metalicznych ubarwień. To wciąż ten sam gatunek Cyprinus carpio, dlatego koi bez problemu krzyżuje się z karpiami hodowlanymi.

Koi trzyma się w oczkach wodnych i stawach ozdobnych, ale zdarza się, że trafia do łowisk komercyjnych i pada łupem wędkarzy. Na wielu łowiskach koi jest rybą honorową, którą po zdjęciu należy wypuścić.