Jesiotr ostronosy

Jesiotr to prehistorycznie wyglądająca ryba o wydłużonym, prawie bezłuskim ciele pokrytym rzędami kostnych tarczek (fałd), z wysuwalnym, dolnym pyskiem i czterema wąsikami. Charakterystyczna jest asymetryczna, rekinowata płetwa ogonowa oraz spiczasty ryj. W polskich wodach trudno pomylić go z czymkolwiek innym.

Gatunek chroniony w wodach otwartych — złowionego należy natychmiast wypuścić. Połów legalny tylko na łowiskach komercyjnych.

Jesiotr ostronosy jest przywracany do dużych rzek dorzecza Wisły i Odry oraz ich ujść po dziesięcioleciach nieobecności. Naturalnie to ryba wędrowna, żerująca przy dnie na twardych i piaszczystych partiach. Poza łowiskami komercyjnymi spotkanie go w wodach otwartych jest efektem programów restytucji.

Żeruje przy dnie na bezkręgowcach, dlatego na łowiskach komercyjnych bierze na przynęty gruntowe: pęczki białych robaków, rosówki, kawałki ryby czy specjalistyczne peletki jesiotrowe. Zanęca się dołowo, drobnym, opadającym pokarmem. W wodach otwartych nie jest jednak celem połowu ze względu na ochronę.

Legalnie łowić go można wyłącznie na łowiskach komercyjnych, gdzie stosuje się metody gruntowe. Sprawdza się mocniejszy zestaw feederowy lub gruntowy, żyłka 0,25–0,30 mm i haki bez zadzioru dla bezpieczeństwa ryby. Ze względu na wrażliwą skórę i pysk warto używać maty i mokrych rąk. W wodach otwartych każdego złowionego jesiotra należy natychmiast, ostrożnie wypuścić.

Na łowiskach komercyjnych żeruje przez większą część sezonu, najlepiej w cieplejszej, ale nie upalnej wodzie. Aktywność wzrasta zwykle rano i wieczorem. Ze względu na status gatunku w wodach otwartych nie mówimy tu o sezonie połowowym — obowiązuje ochrona i obowiązek wypuszczenia.

W wodach otwartych jesiotr jest objęty ochroną i złowionego trzeba natychmiast wypuścić, więc nie trafia do kuchni. Kulinarnie znany jest z hodowli — ma cenne, tłuste mięso i słynie jako źródło kawioru, ale dotyczy to ryb pochodzących z legalnej hodowli. Dziko żyjących osobników nie zabieramy.

Jesiotry to jedne z najstarszych ewolucyjnie ryb, praktycznie „żywe skamieliny” sprzed czasów dinozaurów. W Bałtyku i polskich rzekach gatunek wyginął w XX wieku i jest obecnie odbudowywany przez restytucję jesiotra ostronosego. Dziko dorasta do imponujących rozmiarów i długo dojrzewa, co czyni go szczególnie wrażliwym na presję człowieka.