Babka bycza

Babka bycza to krępa ryba denna o dużej głowie, wyłupiastych oczach i płetwach brzusznych zrośniętych w charakterystyczną „przyssawkę”. Rozpoznawcza jest ciemna plama na tylnej części pierwszej płetwy grzbietowej. Trudno ją pomylić z rodzimymi rybami — zdradza ją zrośnięta płetwa brzuszna i przydenny tryb życia.

Gatunek inwazyjny — złowionych osobników nie wolno wypuszczać z powrotem do wody.

Masowo opanowała Bałtyk, Zalew Wiślany i Szczeciński oraz dolne, wolniejsze odcinki rzek, kanały i porty. Trzyma się twardego, kamienistego lub piaszczystego dna, ukrywając się między kamieniami, w rumoszu i przy budowlach hydrotechnicznych. Jest silnie związana z dnem i rzadko wychodzi w toń.

Bierze bardzo łakomie na przynęty zwierzęce przy dnie: kawałki ryby, krewetki, rosówki, pęczki robaków. Reaguje też na małe, wolno prowadzone przynęty gumowe przy samym dnie. Zanęta rybna szybko aktywuje żerujące stado.

Najczęściej łapie się ją na grunt oraz lekki spinning gumami tuż nad dnem, także z pomostów i falochronów. Do gruntu wystarczy lekki zestaw z żyłką 0,16–0,20 mm i haczykiem nr 6–10 z kawałkiem ryby lub robakiem. Na light spinning sprawdzają się małe gumy 5–7 cm na główkach jigowych 3–7 g prowadzone metodą przydenną. Babka bierze zdecydowanie i często głęboko. Jako gatunku inwazyjnego złowionych osobników nie wolno wypuszczać z powrotem do wody.

Żeruje aktywnie przez cały ciepły sezon, od wiosny do jesieni, a w portach i cieplejszych miejscach bierze niemal cały rok. Największą aktywność wykazuje w dzień przy dnie. Latem, w sezonie tarłowym, samce pilnują gniazd wśród kamieni i są szczególnie agresywne.

Babka bycza ma zaskakująco smaczne, białe i zwięzłe mięso — dobrze wychodzi smażona w całości lub filetowana. Ości poza kręgosłupem jest niewiele, choć ryby są niewielkie. Jako gatunek inwazyjny nie wolno jej wypuszczać z powrotem — złowione osobniki należy zabrać.

Babka bycza pochodzi z basenu pontokaspijskiego i rozprzestrzeniła się w Bałtyku m.in. wodami balastowymi statków. Jest agresywnym konkurentem i zjadaczem ikry, przez co wypiera rodzime ryby denne, ale stała się też ważnym pokarmem dla okoni, sandaczy i kormoranów. W wielu miejscach nad Bałtykiem to dziś jedna z najliczniej łowionych ryb.