Sielawa

Sielawa to niewielka, smukła i srebrzysta ryba przypominająca śledzia, z drobną łuską i charakterystyczną tłuszczową płetewką na grzbiecie. Ma górnie położony otwór gębowy — to główna cecha odróżniająca ją od siei, która ma pysk zwrócony ku dołowi i osiąga większe rozmiary. Ciało jest bocznie spłaszczone i delikatne.

Bywa mylony z: Sieja.

Wartości ogólne — okręgi PZW i łowiska komercyjne mogą stosować inne wymiary i okresy ochronne.

Żyje stadnie w głębokich, chłodnych i czystych jeziorach, głównie na Mazurach i Suwalszczyźnie oraz w większych jeziorach pomorskich. Trzyma się toni i głębszych, dobrze natlenionych warstw, przemieszczając się za planktonem. To ryba wód oligotroficznych, wrażliwa na spadek jakości wody.

Odżywia się głównie planktonem, dlatego rzadko bywa celem klasycznego wędkarstwa. Kusi się ją bardzo drobnymi przynętami — mikromormyszkami i małymi świecidełkami przy łowieniu podlodowym. Naturalnie interesuje ją drobny pokarm w toni, a nie duże przynęty denne.

Najczęściej pozyskiwana jest rybacko sieciami, ale wędkarsko łowi się ją zimą spod lodu na drobne mormyszki i błystki pionowe prowadzone w toni, często wysoko nad dnem. Potrzebna jest delikatna wędka do podlodówki, cienka żyłka 0,08–0,12 mm i miniaturowe haczyki. Trzeba szukać stada w słupie wody i podawać przynętę na odpowiedniej głębokości.

Zima to główny sezon wędkarski, gdy sielawę można kusić spod lodu, wcześniej lokalizując ławice. Poza sezonem lodowym trzyma się głębokiej toni i jest trudno dostępna. Tarło przypada na późną jesień i zimę, z czym wiąże się okres ochronny obowiązujący dla danego jeziora.

Sielawa uchodzi za rarytas kuchni mazurskiej i suwalskiej — najbardziej znana jest w postaci wędzonej, o delikatnym, aromatycznym mięsie. Jest drobna i dość oścista, ale przy odpowiednim przyrządzeniu ości mięknie się smażeniem lub wędzeniem. Świetnie sprawdza się smażona w całości.

Sielawa to typowa ryba jezior lobeliowych i głębokich zbiorników pochodzenia polodowcowego. Stanowi ważne ogniwo w łańcuchu pokarmowym jako pokarm dla drapieżników i wskaźnik czystości jeziora. Jej połowy mają w niektórych regionach długą tradycję rybacką.